Στην Αθήνα του 399 π.Χ., ο Σωκράτης, ο σπουδαίος φιλόσοφος που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στην ιστορία της σκέψης, βρέθηκε ενώπιον της δικαιοσύνης με σοβαρές κατηγορίες που τελικά οδήγησαν στη θανατική του καταδίκη.
Η κατηγορία που διατυπώθηκε εις βάρος του ήταν ότι δεν αναγνώρισε τους παραδοσιακούς θεούς της πόλης και ότι εισήγαγε νέες θεότητες, κάτι που θεωρήθηκε επικίνδυνο για την κοινωνία της εποχής. Επιπλέον, κατηγορήθηκε για τη διαφθορά της νεολαίας, καθώς οι νέοι που συνέρχονταν γύρω του αμφισβητούσαν τις παραδοσιακές αξίες και αντιλήψεις.
Ο Διογένης Λαέρτιος, στο έργο του Βίοι και Δόγματα των Φιλοσόφων, μας παραδίδει την κατηγορία που αποτέλεσε την αιτία της καταδίκης του Σωκράτη:
«Ο Σωκράτης είναι ένοχος που δεν αναγνώρισε τους παραδοσιακούς θεούς της πόλης, αλλά εισήγαγε νέες θεότητες. Και είναι επίσης ένοχος για τη διαφθορά της νεολαίας. Τιμωρία: θάνατος».
Η δίκη του Σωκράτη, λοιπόν, δεν ήταν απλώς μια νομική διαδικασία, αλλά ένα σημαντικό σταυροδρόμι στην ιστορία της δημοκρατίας και της φιλοσοφίας, που άνοιξε το δρόμο για βαθιές συζητήσεις γύρω από την ελευθερία της σκέψης και τη σχέση του ατόμου με την πολιτεία.
Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Σωκράτης, παρά την καταδίκη του, επέμεινε στις αρχές του και απέφυγε να αποδεχτεί την εξορία, προσφέροντας με τη στάση του μια από τις πιο ισχυρές δηλώσεις υπέρ της φιλοσοφίας και της προσωπικής ελευθερίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου