⚜️ Η Συγκυρία
Στη Γερμανία του 1935, οι Ναζί απαγόρευσαν σε Γερμανούς να αποδέχονται ή να κατέχουν Νόμπελ . Ο φυσικός Max von Laue (Νόμπελ 1914) και ο James Franck (Νόμπελ 1925), που είχαν χάσει τις θέσεις τους λόγω της εβραϊκής τους καταγωγής, έστειλαν τα χρυσά τους μετάλλια στον Niels Bohr στην Κοπεγχάγη για ασφάλεια .
Στις 9 Απριλίου 1940, η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στη Δανία . Ο Bohr βρέθηκε μπροστά σε ένα δίλημμα: πώς να προστατεύσει τα μετάλλια, που ήταν "έντονα και αισθητά" και είχαν χαραγμένα τα ονόματα των ιδιοκτητών τους, από τους Ναζί .
🧪 Η Χημεία της Απόκρυψης
Ο Bohr και ο Ούγγρος χημικός George de Hevesy απέρριψαν την ιδέα της ταφής, φοβούμενοι ότι οι Γερμανοί θα σκάλιζαν τον κήπο .
Η λύση ήταν χημική. Ο De Hevesy χρησιμοποίησε βασιλικό νερό (aqua regia), ένα μείγμα υδροχλωρικού και νιτρικού οξέος που μπορεί να διαλύσει τον χρυσό .
Καθώς οι ναζιστικές δυνάμεις βάδιζαν στους δρόμους της Κοπεγχάγης, ο de Hevesy διέλυσε τα δύο μετάλλια σε ένα πορτοκαλί διάλυμα , το οποίο τοποθέτησε σε ένα ράφι στο εργαστήριο.
Όταν οι Ναζί ερεύνησαν το Ινστιτούτο Bohρ, το διάλυμα έμεινε ανενόχλητο, περνώντας απαρατήρητο.
✨ Η Κληρονομιά
Μετά τον πόλεμο, ο de Hevesy επέστρεψε στο εργαστήριο, κατέστρεψε το διάλυμα και εξήγαγε τον χρυσό. Το 1952, η Νορβηγική Ακαδημία Επιστημών χρησιμοποίησε αυτό το χρυσό για να ανακατασκευάσει τα μετάλλια και να τα απονείμει στους von Laue και Franck .
Ο de Hevesy έλαβε ο ίδιος το Νόμπελ Χημείας το 1943 . Το 2012, το μετάλλιο του Bohr πωλήθηκε σε δημοπρασία, αλλά η ιστορία των δύο διαλυμένων μεταλλίων παραμένει μια από τις πιο διάσημες στιγμές της σύγχρονης επιστήμης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου