Στον δακτύλιο αποθήκευσης μιονίων του CERN, το 1977, η διαστολή του χρόνου συμφώνησε με την πρόβλεψη της ειδικής σχετικότητας με ακρίβεια 2×10⁻³, σε παράγοντα Lorentz \(\gamma=29{,}33\). Η μέση διάρκεια ζωής του μιονίου σε ηρεμία, \(\tau_0=2{,}1948\,\mu s\), διαστέλλεται σύμφωνα με τη σχέση:
μια πρόβλεψη που επιβεβαιώθηκε άμεσα, μετρώντας πόσα μιόνια επιβίωναν μέσα στον δακτύλιο.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο: τα μιόνια κινούνταν σε κυκλική τροχιά, υφιστάμενα κεντρομόλο επιτάχυνση της τάξης των 10¹⁸ g — ένα τρισεκατομμύριο φορές μεγαλύτερη από τη βαρύτητα στην επιφάνεια της Γης.
Παρ' όλα αυτά, η επιτάχυνση αυτή δεν είχε καμία απολύτως επίδραση στη διάρκεια ζωής τους· μόνο η ταχύτητα έπαιζε ρόλο. Αυτό ακριβώς είναι η «υπόθεση του ρολογιού» (clock hypothesis) της ειδικής σχετικότητας: ο ρυθμός ενός ρολογιού εξαρτάται αποκλειστικά από τη στιγμιαία ταχύτητά του, ποτέ από την επιτάχυνσή του.
Θεωρητικοί υπολογισμοί έδειξαν αργότερα ότι η αναμενόμενη διόρθωση λόγω της τεράστιας αυτής επιτάχυνσης θα ήταν μικρότερη από 1 μέρος στα 10²⁵ — δεκάδες τάξεις μεγέθους πέρα από την ήδη εντυπωσιακή ακρίβεια του ίδιου του πειράματος. Η υπόθεση του ρολογιού επιβεβαιώθηκε, με άλλα λόγια, υπό όρους απόλυτα εξωφρενικούς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου