Το καλοκαίρι του 1927, ο Alan Turing ήταν μόλις 15 ετών και μαθητής στο Sherborne School της Αγγλίας.
Μια μέρα έδειξε στον καθηγητή των Μαθηματικών του, τον Randolph, κάτι που είχε επεξεργαστεί μόνος του.
Ξεκινώντας από μια τριγωνομετρική σχέση, είχε καταφέρει να οδηγηθεί στην άπειρη σειρά της αντίστροφης εφαπτομένης:
Η σειρά ήταν ήδη γνωστή στα Μαθηματικά. Ο Turing όμως δεν το γνώριζε: είχε φτάσει σε αυτή ανεξάρτητα και, ακόμη πιο εντυπωσιακά, χωρίς να χρησιμοποιήσει τον στοιχειώδη διαφορικό και ολοκληρωτικό λογισμό.
Ο Randolph εντυπωσιάστηκε τόσο ώστε χαρακτήρισε τον μαθητή του «genius» — ιδιοφυΐα.
Υπήρχε όμως και η άλλη πλευρά της ιστορίας.
Στη σχολική αξιολόγηση της ίδιας περιόδου, ο Turing δεχόταν κριτική επειδή αφιέρωνε πολύ χρόνο στις δικές του έρευνες στα προχωρημένα Μαθηματικά και παραμελούσε τη στοιχειώδη εργασία που απαιτούσε το σχολικό πρόγραμμα.
Έτσι, η ίδια πνευματική περιέργεια προκαλούσε δύο εντελώς διαφορετικές αντιδράσεις: θαυμασμό για το μαθηματικό του ταλέντο και ανησυχία για τη σχολική του επίδοση.
Αναζητούσε ήδη τα δικά του.
Πηγή: Andrew Hodges, Alan Turing: The Enigma.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου