🤥 Το Παιχνίδι του Ψεύτη: Μαθηματικά απέναντι στο Ψέμα
Στο κλασικό παιχνίδι των 20 ερωτήσεων, κάποιος σκέφτεται έναν αριθμό και εμείς προσπαθούμε να τον ανακαλύψουμε κάνοντας μόνο ερωτήσεις που απαντώνται με Ναι ή Όχι.
Τι συμβαίνει όμως αν αυτός που απαντά έχει δικαίωμα να πει ψέματα;
Μπορούμε να κάνουμε το πολύ \(q\) ερωτήσεις της μορφής:
Υπάρχει όμως μια παγίδα: ο αντίπαλος επιτρέπεται να πει ψέματα μέχρι \(k\) φορές.
Το ερώτημα είναι εντυπωσιακό:
🔢 Χωρίς ψέματα είναι εύκολο
Αν όλες οι απαντήσεις είναι αξιόπιστες, κάθε ερώτηση Ναι/Όχι μπορεί ουσιαστικά να χωρίσει τις πιθανότητες στα δύο.
Με \(q\) ερωτήσεις μπορούμε επομένως να διακρίνουμε μέχρι
διαφορετικές περιπτώσεις.
Με μόλις 7 ερωτήσεις, για παράδειγμα,
Αν όμως μία από τις επτά απαντήσεις μπορεί να είναι ψέμα, η κατάσταση αλλάζει εντελώς: δεν αρκεί να αποκωδικοποιήσουμε τις απαντήσεις — πρέπει ταυτόχρονα να μπορούμε να εντοπίσουμε και το πιθανό λάθος.
🧩 7 ερωτήσεις και ένα ψέμα
Στο παράδειγμα της εικόνας, χρησιμοποιούνται 7 κατάλληλα επιλεγμένες ερωτήσεις και επιτρέπεται το πολύ ένα ψέμα.
Παρόλα αυτά, είναι δυνατό να προσδιοριστεί με βεβαιότητα ο άγνωστος αριθμός από το \(0\) έως το \(15\).
Και εδώ εμφανίζεται η μεγάλη έκπληξη: η στρατηγική συνδέεται με κώδικες διόρθωσης σφαλμάτων.
Οι επτά απαντήσεις μπορούν να αντιμετωπιστούν σαν μια δυαδική λέξη:
Έτσι, το ψέμα λειτουργεί μαθηματικά σαν ένα σφάλμα κατά τη μετάδοση πληροφορίας.
Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, η γεωμετρία του επιπέδου Fano χρησιμοποιείται για να εντοπιστεί η λανθασμένη απάντηση. Μόλις διορθωθεί, οι πρώτες τέσσερις δυαδικές θέσεις αποκαλύπτουν τον αριθμό από \(0\) έως \(15\).
↓
δυαδικά ψηφία
↓
ψέματα
↓
σφάλματα μετάδοσης
↓
κώδικες διόρθωσης σφαλμάτων
📈 Και αν έχουμε πολλές ερωτήσεις;
Για σταθερό αριθμό \(k\) επιτρεπόμενων ψεμάτων, καθώς ο αριθμός \(q\) των ερωτήσεων γίνεται πολύ μεγάλος, το μέγιστο πλήθος πιθανών τιμών που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε συμπεριφέρεται ασυμπτωτικά ως
Για σταθερό \(k\), επειδή
μπορούμε να το διαβάσουμε και ως
Το εντυπωσιακό είναι ότι, παρά τα ψέματα, ο αριθμός των περιπτώσεων που μπορούμε να διακρίνουμε εξακολουθεί να αυξάνεται εκθετικά με τον αριθμό των ερωτήσεων.
Αν γνωρίζουμε ότι κάποιος μπορεί να μας πει ψέματα, δεν προσπαθούμε απλώς να συγκεντρώσουμε περισσότερες πληροφορίες.
Πρέπει να οργανώσουμε τις ερωτήσεις έτσι ώστε η ίδια η πληροφορία να περιέχει αρκετό πλεονασμό για να αποκαλύψει το ψέμα.
Αυτή είναι ακριβώς η ιδέα που βρίσκεται πίσω από πολλούς κώδικες διόρθωσης σφαλμάτων: προσθέτουμε ελεγχόμενο πλεονασμό, ώστε το μήνυμα να μπορεί να ανακτηθεί ακόμη και όταν μέρος της πληροφορίας αλλοιωθεί.
Πηγές και περαιτέρω ανάγνωση:
Joel Spencer – Ulam's Searching Game with a Fixed Number of Lies,
Theoretical Computer Science (1992)
Theorem of the Day – Notes and original references

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου