Ο μαθηματικός W. W. Rouse Ball, στο κλασικό του έργο Mathematical Recreations and Essays (1905), περιγράφει έναν ασυνήθιστο τύπο αγώνων σκαφών, δημοφιλή σε ορισμένες ιστιοπλοϊκές λέσχες: το μόνο εργαλείο που δίνεται στο πλήρωμα είναι ένα σχοινί, δεμένο στην πρύμνη, και πρέπει να προωθήσουν τη βάρκα όσο πιο γρήγορα γίνεται, χωρίς να την εγκαταλείψουν, τραβώντας το ελεύθερο άκρο του σχοινιού με βίαια, επαναλαμβανόμενα τινάγματα παράλληλα με την καρίνα.
Σε ήρεμα νερά, μπορούν έτσι να πετύχουν ταχύτητες 2-3 μιλίων την ώρα.
Η εξήγηση είναι μια κομψή, αντιδιαισθητική αρχή φυσικής: η τριβή ανάμεσα στη βάρκα και το νερό επιβραδύνει κάθε σχετική κίνηση, αλλά δεν είναι αρκετά ισχυρή ώστε να εμποδίσει εντελώς μια αρκετά απότομη, βίαιη ώθηση.
Οι συνηθισμένες, αργές κινήσεις του πληρώματος μέσα στη βάρκα δεν μετακινούν ουσιαστικά το κοινό κέντρο βάρους πληρώματος-σκάφους — αλλά αυτό δεν ισχύει για μια απότομη, παρορμητική κίνηση.
Αν το πλήρωμα, με ένα απότομο τίναγμα, μετακινήσει το κέντρο βάρους προς την πλώρη \(n\) φορές πιο γρήγορα απ' ό,τι επιστρέφει αργά μετά το τίναγμα, τότε η βάρκα ωθείται προς τα εμπρός τουλάχιστον \(n\) φορές περισσότερο απ' όσο ωθείται προς τα πίσω κατά την αργή επιστροφή.
Η καθαρή, συνολική κίνηση είναι, έτσι, πάντα προς τα εμπρός — μια ασυμμετρία που προκύπτει αποκλειστικά από τη διαφορά ταχύτητας ανάμεσα στην απότομη ώθηση και την αργή επαναφορά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου