Μια μεσαιωνική εκδοχή του παραδόξου του ψεύτη:
Ο Σωκράτης ορκίζεται ότι θα σου πει κάτι ψευδές.
Έπειτα λέει: «Είσαι μια πέτρα».
Η πρόταση είναι προφανώς ψευδής. Επειδή όμως ο Σωκράτης είχε υποσχεθεί ότι θα πει κάτι ψευδές, φαίνεται ταυτόχρονα να εκπληρώνει αληθινά την υπόσχεσή του. Μπορεί λοιπόν ένας άνθρωπος να ψεύδεται και να λέει την αλήθεια την ίδια στιγμή;
Δείτε τη λογική εξήγηση
Ναι, αλλά μόνο αν μιλάμε για δύο διαφορετικά πράγματα. Δεν είναι η ίδια πρόταση ταυτόχρονα αληθής και ψευδής.
«Είσαι μια πέτρα» είναι ψευδές, επειδή ο συνομιλητής είναι άνθρωπος και όχι πέτρα.
«Ο Σωκράτης είπε κάτι ψευδές» είναι αληθές. Άρα τήρησε την υπόσχεσή του.
Αν συμβολίσουμε με \(P\) την πρόταση «Είσαι πέτρα», τότε έχουμε:
\[P=\text{ψευδές},\qquad \text{«ο Σωκράτης είπε κάτι ψευδές»}=\text{αληθές}.\]
Δεν προκύπτει η αντίφαση \(P\land\neg P\). Προκύπτουν δύο διαφορετικές κρίσεις: μία για το αντικείμενο της ομιλίας και μία για τη σχέση της ομιλίας με την προηγούμενη υπόσχεση.
Είναι πραγματικά «παράδοξο του ψεύτη»;
Είναι συγγενικό με τα μεσαιωνικά insolubilia — προβλήματα για την αλήθεια, το ψεύδος και την αυτοαναφορά. Δεν έχει όμως την αυστηρή κυκλικότητα της κλασικής πρότασης «Αυτή η πρόταση είναι ψευδής», η οποία αναφέρεται άμεσα στον εαυτό της.
Η μεσαιωνική περίπτωση δείχνει κυρίως πόσο προσεκτικά πρέπει να ξεχωρίζουμε τι ακριβώς αξιολογούμε: την πρόταση που ειπώθηκε, την πράξη του ομιλητή ή την εκπλήρωση μιας υπόσχεσης.
Για το ιστορικό πλαίσιο: Paul Vincent Spade, «The Origins of the Mediaeval Insolubilia Literature» · Internet Encyclopedia of Philosophy — Liar Paradox.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου