Πάρτε ένα ξυλάκι και κόψτε το στη μέση. Μισό λεπτό αργότερα κόψτε κάθε μισό ξανά στη μέση. Ένα τέταρτο του λεπτού αργότερα επαναλάβετε τη διαδικασία και συνεχίστε με τον ίδιο τρόπο επ’ άπειρον.
Οι χρόνοι που μεσολαβούν είναι
και το άθροισμά τους είναι ακριβώς
Άπειρα κομμάτια απείρως μικρού μήκους;
Ο φιλόσοφος A. W. Moore θέτει το πρόβλημα ακόμη πιο έντονα: «Καταλαβαίνουμε έστω και τι σημαίνει αυτό;»
Αν κάθε τελικό κομμάτι έχει κάποιο θετικό μήκος, τότε ένας άπειρος αριθμός τέτοιων κομματιών φαίνεται ότι θα μπορούσε να δώσει απεριόριστο συνολικό μήκος. Αν, από την άλλη, κάθε κομμάτι έχει μήκος μηδέν, πώς μπορούν όλα μαζί να ανασυνθέσουν το αρχικό ξυλάκι που είχε θετικό μήκος;
Το ερώτημα αγγίζει μια από τις βαθύτερες ιδέες πίσω από το άπειρο και το συνεχές: η μετάβαση από μια ακολουθία ολοένα μικρότερων πεπερασμένων διαιρέσεων σε ένα υποτιθέμενο «τελικό αποτέλεσμα» μετά από άπειρα βήματα δεν είναι τόσο αθώα όσο φαίνεται.
Μετά από άπειρες διαιρέσεις,
τι ακριβώς εννοούμε όταν λέμε «τα κομμάτια που απέμειναν»;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου