Ένας σταθμάρχης κυματίζει τη σημαία του και ένα τρένο αρχίζει να κινείται.
Φαίνεται φυσικό να σκεφτούμε ότι υπάρχει μια τελευταία στιγμή κατά την οποία το τρένο βρίσκεται σε ηρεμία και αμέσως μετά μια πρώτη στιγμή κατά την οποία κινείται.
Εδώ όμως εμφανίζεται ένα παράξενο πρόβλημα.
Ας ονομάσουμε \(t_0\) την υποτιθέμενη τελευταία στιγμή της ακινησίας και \(t_1\) την πρώτη στιγμή της κίνησης, με
Αν ο χρόνος είναι συνεχής, τότε ανάμεσα στις δύο υπάρχει πάντοτε μια άλλη στιγμή. Για παράδειγμα,
Και τότε γεννιέται το ερώτημα: εκείνη την ενδιάμεση στιγμή το τρένο είναι ακίνητο ή κινείται;
Όποια απάντηση κι αν δώσουμε, φαίνεται να δημιουργείται πρόβλημα. Αν είναι ακίνητο, τότε το \(t_0\) δεν ήταν η τελευταία στιγμή ακινησίας. Αν κινείται, τότε το \(t_1\) δεν ήταν η πρώτη στιγμή κίνησης.
Μπορεί ένας συνεχής χρόνος να έχει μια «τελευταία» στιγμή ηρεμίας και ταυτόχρονα μια διαφορετική «πρώτη» στιγμή κίνησης;
Το ερώτημα αγγίζει μια λεπτή ιδιότητα της πραγματικής ευθείας: δύο διαφορετικές χρονικές στιγμές δεν μπορούν να είναι πραγματικά διαδοχικές, αφού ανάμεσά τους υπάρχουν πάντοτε άπειρες άλλες.
Πηγή: Robin Le Poidevin, Travels in Four Dimensions: The Enigmas of Space and Time (2003).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου