Όταν ένα άτομο \(A\) εξαπατά ένα άλλο άτομο \(B\), η κατάσταση φαίνεται ξεκάθαρη: ο \(A\) πιστεύει ότι μια πρόταση \(p\) είναι ψευδής, αλλά καταφέρνει να κάνει τον \(B\) να πιστέψει ότι είναι αληθής.
Τι συμβαίνει όμως όταν ο απατεώνας και ο εξαπατημένος είναι το ίδιο πρόσωπο;
Πώς μπορεί όμως ένας άνθρωπος να διατηρεί ταυτόχρονα δύο τόσο καθαρά αντιφατικές πεποιθήσεις;
Αυτό είναι το παράδοξο της αυτοαπάτης. Η δυσκολία προκύπτει όταν προσπαθούμε να περιγράψουμε την αυτοαπάτη με το ίδιο μοντέλο που χρησιμοποιούμε για την εξαπάτηση ενός άλλου ανθρώπου.
Ο φιλόσοφος Alfred R. Mele έχει μελετήσει εκτενώς το πρόβλημα, εξετάζοντας αν η αυτοαπάτη απαιτεί πράγματι να πιστεύουμε συνειδητά και ταυτόχρονα τόσο το \(p\) όσο και το αντίθετό του — ή αν μπορεί να εξηγηθεί χωρίς μια τέτοια άμεση αντίφαση.
Μπορούμε πραγματικά να εξαπατήσουμε τον εαυτό μας,
αν ένα μέρος μας πρέπει ήδη να γνωρίζει την αλήθεια;
Αναφορά: Alfred R. Mele, «Two Paradoxes of Self-Deception», στο Self-Deception and Paradoxes of Rationality (1998).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου