Το 1826 ο Niels Henrik Abel, μόλις 24 ετών, έφτασε στο Παρίσι έχοντας μαζί του μια εργασία που θεωρούσε εξαιρετικά σημαντική. Την υπέβαλε στην περίφημη Ακαδημία Επιστημών και η αξιολόγησή της ανατέθηκε σε δύο από τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής: τον Augustin-Louis Cauchy και τον Adrien-Marie Legendre.
Και ύστερα... σχεδόν τίποτε.
Η πραγματεία παραμερίστηκε και για χρόνια θεωρούνταν χαμένη. Η γνωστή αφήγηση, που έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής μέσα από το Men of Mathematics του E. T. Bell, έριξε μεγάλο μέρος της ευθύνης στον Cauchy. Η μεταγενέστερη ιστορική έρευνα, όμως, έδειξε ότι η υπόθεση ήταν πιο περίπλοκη και ότι η διαδρομή του χειρογράφου μέσα στην Ακαδημία δεν μπορεί να αποδοθεί τόσο απλά σε έναν άνθρωπο.
Ίσως όμως το πιο ενδιαφέρον μέρος της ιστορίας να μην είναι το ποιος έφταιξε.
Είναι το πόσο εύκολα μπορεί μια μεγάλη μαθηματική ιδέα να περάσει απαρατήρητη.
Ο Abel δεν είχε ακόμη το κύρος που θα αποκτούσε αργότερα. Προερχόταν από τη Νορβηγία, μακριά από τα μεγάλα μαθηματικά κέντρα της Ευρώπης, αντιμετώπιζε σοβαρές οικονομικές δυσκολίες και προσπαθούσε να κάνει γνωστή τη δουλειά του σε έναν επιστημονικό κόσμο όπου τα ονόματα των Cauchy, Legendre και Gauss κυριαρχούσαν.
Η αναγνώριση ήρθε τραγικά αργά. Την άνοιξη του 1829 η εργασία του εντοπίστηκε ξανά στο Παρίσι και άρχισε επιτέλους να γίνεται αντιληπτή η σημασία της.
Η «παρισινή πραγματεία» είχε και μετά τον θάνατό του μια σχεδόν απίστευτη περιπέτεια. Δημοσιεύθηκε τελικά το 1841, δεκαπέντε χρόνια μετά την υποβολή της. Το πρωτότυπο χειρόγραφο χάθηκε ξανά και μεγάλο μέρος του εμφανίστηκε στη Φλωρεντία το 1952. Η έρευνα γύρω από τα χαμένα τμήματά του συνεχίστηκε ακόμη και στον 21ο αιώνα.
Σήμερα η εργασία αυτή θεωρείται ορόσημο στην ανάπτυξη των μαθηματικών και συνδέεται με το θεμελιώδες έργο του Abel πάνω στα ελλειπτικά ολοκληρώματα και στις συναρτήσεις.
Ο Abel δεν έζησε αρκετά για να δει τι είχε πραγματικά δημιουργήσει.
Τα μαθηματικά, όμως, τελικά τον πρόλαβαν.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά της ιστορίας του: η άμεση αναγνώριση ενός έργου και η πραγματική του αξία δεν είναι πάντοτε το ίδιο πράγμα. Η αναγνώριση ανήκει στην εποχή και στους ανθρώπους της. Τα μαθηματικά πρέπει τελικά να αντέξουν μόνα τους.
Πηγές: The Abel Prize – The Great Journey Abroad · The Abel Prize – Abel's Legacy
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου