Ο μεγάλος Πολωνός μαθηματικός Stefan Banach περιέγραψε κάποτε με έναν ιδιαίτερα ευφυή τρόπο διαφορετικά επίπεδα μαθηματικής σκέψης:
«Μαθηματικός είναι εκείνος που μπορεί να βρίσκει αναλογίες μεταξύ θεωρημάτων.
Καλός μαθηματικός είναι εκείνος που μπορεί να βλέπει αναλογίες μεταξύ αποδείξεων.
Ο καλύτερος μαθηματικός μπορεί να αντιλαμβάνεται αναλογίες μεταξύ θεωριών.
Και μπορούμε να φανταστούμε ότι ο απόλυτος μαθηματικός είναι εκείνος που μπορεί να βλέπει αναλογίες μεταξύ αναλογιών.»
— Stefan Banach
Η φράση μπορεί να διαβαστεί και με χιούμορ, αλλά κρύβει μια βαθιά ιδέα για τη φύση των Μαθηματικών.
Η μαθηματική δημιουργικότητα δεν είναι μόνο η ικανότητα να λύνουμε ένα δύσκολο πρόβλημα. Είναι και η ικανότητα να αναγνωρίζουμε ότι δύο προβλήματα που φαίνονται εντελώς διαφορετικά έχουν στην πραγματικότητα την ίδια δομή.
Ένα θεώρημα μπορεί να θυμίζει ένα άλλο. Δύο διαφορετικές αποδείξεις μπορεί να βασίζονται στην ίδια κρυμμένη ιδέα. Και ολόκληρες θεωρίες, που αναπτύχθηκαν ανεξάρτητα, μπορεί ξαφνικά να αποδειχθεί ότι συνδέονται μεταξύ τους.
τι κοινό υπάρχει ανάμεσα σε πράγματα που όλοι οι άλλοι θεωρούν διαφορετικά.
Και ίσως εκεί ακριβώς βρίσκεται η ουσία της περίφημης τελευταίας φράσης του Banach: ο «απόλυτος μαθηματικός» δεν βλέπει μόνο συνδέσεις — βλέπει τις συνδέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στις ίδιες τις συνδέσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου