Το 1961 ο Αμερικανός αστρονόμος Frank Drake διατύπωσε μια εξίσωση με έναν εξαιρετικά φιλόδοξο στόχο: να οργανώσει τους παράγοντες από τους οποίους εξαρτάται ο αριθμός των ανιχνεύσιμων τεχνολογικών πολιτισμών που μπορεί να υπάρχουν στον Γαλαξία μας.
Η εξίσωση δεν προβλέπει από μόνη της πόσοι εξωγήινοι πολιτισμοί υπάρχουν. Αντίθετα, χωρίζει το μεγάλο ερώτημα σε επτά επιμέρους παράγοντες.
\(R_*\): ο ρυθμός σχηματισμού κατάλληλων άστρων στον Γαλαξία.
\(f_p\): το ποσοστό αυτών των άστρων που διαθέτουν πλανήτες.
\(n_e\): ο μέσος αριθμός πλανητών ανά πλανητικό σύστημα με συνθήκες κατάλληλες για την εμφάνιση ζωής.
\(f_l\): το ποσοστό αυτών των πλανητών στους οποίους πράγματι εμφανίζεται ζωή.
\(f_i\): το ποσοστό των πλανητών με ζωή στους οποίους αναπτύσσεται νοήμων ζωή.
\(f_c\): το ποσοστό των νοήμονων πολιτισμών που αναπτύσσουν τεχνολογία η οποία μπορεί να αφήσει ανιχνεύσιμα σήματα.
\(L\): το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ένας τέτοιος πολιτισμός παραμένει ανιχνεύσιμος.
🔭 Γιατί οι απαντήσεις διαφέρουν τόσο πολύ;
Ορισμένοι από τους παράγοντες της εξίσωσης μπορούν σήμερα να εκτιμηθούν πολύ καλύτερα απ’ ό,τι την εποχή του Drake. Για άλλους όμως —όπως η πιθανότητα εμφάνισης ζωής, νοημοσύνης ή ενός τεχνολογικού πολιτισμού— διαθέτουμε ακόμη ελάχιστα δεδομένα.
Έτσι, μικρές ή μεγάλες αλλαγές στις υποθέσεις μπορούν να οδηγήσουν σε εντελώς διαφορετικές εκτιμήσεις για την τιμή του \(N\).
Η εξίσωση του Drake δεν αποδεικνύει ότι υπάρχουν εξωγήινοι πολιτισμοί ούτε μας δίνει έναν βέβαιο αριθμό τους. Είναι ένα πλαίσιο σκέψης που μας επιτρέπει να διατυπώσουμε με συστηματικό τρόπο ένα από τα μεγαλύτερα επιστημονικά ερωτήματα.
Ίσως γι’ αυτό παραμένει τόσο γοητευτική. Μετατρέπει την ερώτηση
«Είμαστε μόνοι στο Σύμπαν;»
σε μια ακολουθία μικρότερων ερωτημάτων που, τουλάχιστον κατ’ αρχήν, μπορούν να διερευνηθούν επιστημονικά.
Η αξία της εξίσωσης του Drake δεν βρίσκεται σε έναν συγκεκριμένο αριθμό, αλλά στα ερωτήματα που μας αναγκάζει να θέσουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου