Σε αυτή την αυτοπροσωπογραφία του 1882, ο Hans Temple δεν επιλέγει να παρουσιάσει απλώς το πρόσωπό του. Μας προσκαλεί μέσα στον χώρο όπου δημιουργεί.
Ο ζωγράφος στέκεται μπροστά στο καβαλέτο με μια μεγάλη παλέτα στο χέρι. Έχει σταματήσει για μια στιγμή τη δουλειά του και μοιάζει βυθισμένος στη σκέψη, ενώ απέναντί του μια γυναίκα —το μοντέλο του— κάθεται και τον παρατηρεί.
Γύρω τους βρίσκεται ένας ολόκληρος μικρός κόσμος τέχνης: πίνακες κρεμασμένοι στους τοίχους, κορνίζες, ένα βιολί και ένα έγχορδο όργανο, μπουκάλια, πινέλα και χρώματα. Στο πάτωμα βρίσκονται ακόμη και ζωγραφικοί πίνακες ή μελέτες, σαν να μην υπάρχει αρκετός χώρος για όλα όσα γεννιούνται μέσα στο εργαστήριο.
Η παλέτα δεν παρουσιάζεται απλώς ως σύμβολο του επαγγέλματος του ζωγράφου. Πάνω της διακρίνονται πραγματικά ίχνη διαφορετικών χρωμάτων, ενώ μικρές πινελιές και κηλίδες χρώματος εμφανίζονται ακόμη και στο χαλί του ατελιέ.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και το φως. Μπαίνει από το μεγάλο παράθυρο στα αριστερά, φωτίζει τη γυναίκα και φτάνει μέχρι τον ζωγράφο, ενώ το βάθος του εργαστηρίου παραμένει σκοτεινότερο. Έτσι ο Temple δημιουργεί όχι μόνο έναν χώρο, αλλά και την αίσθηση μιας συγκεκριμένης στιγμής μέσα στην καθημερινότητα του καλλιτέχνη.
Ίσως γι’ αυτό το έργο λειτουργεί ως κάτι περισσότερο από μια αυτοπροσωπογραφία. Είναι ένα πορτρέτο της ίδιας της ζωής στο ατελιέ: της παρατήρησης, της αναμονής, των αντικειμένων που συσσωρεύονται και εκείνης της μικρής παύσης πριν ο ζωγράφος ακουμπήσει ξανά το πινέλο στον καμβά.
🎨 Ο Hans Temple δεν ζωγραφίζει μόνο τον εαυτό του.
Ζωγραφίζει τον χώρο μέσα στον οποίο γίνεται ζωγράφος.
Hans Temple
Αυτοπροσωπογραφία στο ατελιέ με μοντέλο
1882
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου