Το 1982, ένα πρόβλημα του Scholastic Aptitude Test (SAT) παρουσίαζε δύο εφαπτόμενους κύκλους. Η ακτίνα του μικρού κύκλου \(A\) ήταν το ένα τρίτο της ακτίνας του μεγαλύτερου κύκλου \(B\).
Ο κύκλος \(A\) κυλά χωρίς ολίσθηση γύρω από τον \(B\). Το ερώτημα ήταν:
Η αναμενόμενη απάντηση του τεστ ήταν 3. Τρεις μαθητές, όμως, επισήμαναν ότι η σωστή απάντηση είναι
\[ \boxed{4}. \]
🔍 Πού κρύβεται η επιπλέον περιστροφή;
Η πρώτη σκέψη φαίνεται απολύτως λογική. Αν η μεγάλη ακτίνα είναι \(R=3r\), τότε
\[ \frac{2\pi R}{2\pi r}=\frac{R}{r}=3. \]
Άρα θα περίμενε κανείς τρεις περιστροφές. Αυτό θα ήταν σωστό αν ο μικρός κύκλος κυλούσε πάνω σε ένα ευθύγραμμο τμήμα μήκους \(2\pi R\).
Όμως εδώ το κέντρο του μικρού κύκλου κινείται και το ίδιο γύρω από το κέντρο του μεγάλου. Αυτή η περιφορά προσθέτει μία ακόμη πλήρη περιστροφή.
Γενικά, όταν ένας κύκλος ακτίνας \(r\) κυλά εξωτερικά χωρίς ολίσθηση γύρω από έναν σταθερό κύκλο ακτίνας \(R\), ο αριθμός των περιστροφών του είναι
Εδώ \(R=3r\), οπότε
\[ N=\frac{3r+r}{r}=4. \]
Το φαινόμενο είναι γνωστό ως coin rotation paradox: η «χαμένη» περιστροφή εμφανίζεται επειδή το νόμισμα δεν κινείται σε ευθεία, αλλά περιφέρεται γύρω από έναν άλλο κύκλο.
Αν δύο ίσα νομίσματα ακτίνας \(r\) εφάπτονται και το ένα κυλήσει μία φορά γύρω από το άλλο, τότε \[ N=\frac{r+r}{r}=2. \] Το κινούμενο νόμισμα κάνει δύο πλήρεις περιστροφές, όχι μία.
Ένα εξαιρετικό παράδειγμα του πόσο εύκολα μια σωστή φαινομενικά διαίρεση περιφερειών μπορεί να οδηγήσει σε λάθος αποτέλεσμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου