Ο Norman Malcolm, στα απομνημονεύματά του για τον Ludwig Wittgenstein, θυμάται μια πλευρά του μεγάλου φιλοσόφου που δεν ταιριάζει εύκολα με την αυστηρή εικόνα που συνήθως έχουμε γι’ αυτόν: το χιούμορ του.
Όταν βρισκόταν σε πολύ καλή διάθεση, ο Wittgenstein συνήθιζε να κάνει επίτηδες παράλογες ή υπερβολικές δηλώσεις, διατηρώντας όμως μια έκφραση απόλυτης σοβαρότητας.
Σε έναν περίπατο, για παράδειγμα, «χάριζε» στον Malcolm κάθε δέντρο που συναντούσαν. Υπήρχε όμως ένας μικρός όρος: ο νέος ιδιοκτήτης δεν μπορούσε να το κόψει, να το πειράξει ή να εμποδίσει τους προηγούμενους ιδιοκτήτες να κάνουν οτιδήποτε ήθελαν με αυτό.
Με αυτές τις μικρές επιφυλάξεις, το δέντρο ήταν πλέον... δικό του.
Μια άλλη νύχτα, καθώς περπατούσαν στο Jesus Green, ο Wittgenstein έδειξε στον ουρανό την Κασσιόπη, τον αστερισμό με το χαρακτηριστικό σχήμα «W».
Ο Malcolm αντέτεινε ότι θα μπορούσε εξίσου να είναι ένα ανάποδο «M» — άρα να σημαίνει Malcolm.
Ο Wittgenstein τον διαβεβαίωσε, με απόλυτη σοβαρότητα, ότι έκανε λάθος.
Μια μικρή ιστορία, αλλά μια όμορφη ματιά στον άνθρωπο πίσω από τον φιλόσοφο: παιχνιδιάρικο χιούμορ, παράλογη λογική και εκείνη η προσποιητή σοβαρότητα που έκανε το αστείο ακόμη καλύτερο.
Από: Norman Malcolm, Ludwig Wittgenstein: A Memoir (1958).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου