.jpg)
Οι σοφοί με τα βαμμένα πρόσωπα
Μετά από μια κουραστική ημέρα στον δρόμο, τρεις σοφοί άντρες αποφάσισαν να περάσουν τη νύχτα στην άκρη ενός δάσους. Ενώ κοιμούνταν, ένας από τους μαθητές τους έβαψε τα πρόσωπά τους με χρώμα.
Το πρωί, όταν ξύπνησαν, ο καθένας από τους σοφούς είδε τα βαμμένα πρόσωπα των άλλων δύο και, νομίζοντας ότι το δικό του πρόσωπο είναι καθαρό, άρχισε να γελά.
Ο πιο έξυπνος από τους τρεις, όμως, σοβάρεψε ξαφνικά, συνειδητοποιώντας ότι και το δικό του πρόσωπο ήταν επίσης βαμμένο.
Πώς σκέφτηκε και κατάλαβε ότι το πρόσωπό του ήταν κι αυτό βαμμένο;
1 σχόλιο:
Ο πιο έξυπνος έκανε μια λογική σκέψη με υπόθεση και αντίφαση. Ας τους ονομάσουμε Α (ο πιο έξυπνος), Β και Γ. Το πρωί ο Α βλέπει τα πρόσωπα του Β και του Γ βαμμένα. Σκέφτηκε έτσι:
ΑπάντησηΔιαγραφή1. Υπόθεση: υποθέτω ότι το δικό μου πρόσωπο είναι καθαρό.
2. Τότε ο Β βλέπει ένα βαμμένο (τον Γ) και ένα καθαρό (εμένα). Ο Β θα σκεφτόταν: «Αν κι εγώ είχα καθαρό πρόσωπο, ο Γ θα έβλεπε κανένα βαμμένο πρόσωπο και θα καταλάβαινε αμέσως ότι το δικό του είναι βαμμένο.»
3. Άρα, αν εγώ ήμουν καθαρός, ο Β (που βλέπει έναν βαμμένο και έναν καθαρό) δεν θα έμενε αμήχανος· θα μπορούσε σύντομα να βγάλει συμπέρασμα και να σταματήσει το γέλιο/να αντιδράσει. Το ίδιο σκεπτικό ισχύει και για τον Γ.
4. Όμως το πρωί και οι τρεις γέλαγαν (κανείς δεν «κατάλαβε» αμέσως). Αυτό σημαίνει ότι ούτε ο Β ούτε ο Γ βρήκαν άμεση πληροφορία που να τους επιτρέπει να συμπεράνουν ότι το δικό τους είναι βαμμένο — δηλαδή και οι δύο βλέπουν κάποιον βαμμένο μπροστά τους.
5. Το μόνο που κάνει αυτό δυνατό είναι το ότι ο Α (εγώ) είναι κι αυτός βαμμένος — αφού έτσι ο Β βλέπει τον Γ βαμμένο και εμένα βαμμένο, και το ίδιο ο Γ.
Συμπέρασμα: η υπόθεση ότι το πρόσωπό του ήταν καθαρό οδηγεί σε αντίφαση με την παρατήρηση ότι ούτε ο Β ούτε ο Γ «κατάλαβαν» αμέσως. Άρα το πρόσωπό του ήταν κι αυτό βαμμένο.