Για έναν κύκλο ακτίνας \(r\), η περίμετρος δίνεται από έναν από τους γνωστότερους τύπους των Μαθηματικών:
Τι συμβαίνει όμως αν «τεντώσουμε» τον κύκλο και τον μετατρέψουμε σε έλλειψη;
Θα περίμενε κανείς έναν παρόμοιο απλό τύπο. Όμως η κατάσταση αλλάζει δραματικά.
📐 Γιατί η έλλειψη είναι δυσκολότερη;
Έστω \(a\) ο μεγάλος ημιάξονας και \(b\) ο μικρός ημιάξονας της έλλειψης, με
Η εκκεντρότητά της είναι
Η ακριβής περίμετρος \(P\) μπορεί να γραφτεί ως
όπου \(E(e)\) είναι το πλήρες ελλειπτικό ολοκλήρωμα δεύτερου είδους:
Με άλλα λόγια, σε αντίθεση με τον κύκλο, η περίμετρος μιας γενικής έλλειψης δεν εκφράζεται με έναν απλό στοιχειώδη τύπο.
🧠 Και τότε εμφανίζεται ο Ramanujan
Ο Srinivasa Ramanujan βρήκε εξαιρετικά κομψές προσεγγίσεις που δίνουν την περίμετρο χρησιμοποιώντας μόνο τους ημιάξονες \(a\) και \(b\).
Μία από τις γνωστές προσεγγίσεις του είναι:
Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η περίφημη δεύτερη προσέγγισή του. Θέτουμε
Τότε:
✨ Γιατί είναι τόσο εντυπωσιακό;
Η ακριβής απάντηση απαιτεί μια ειδική συνάρτηση και ένα ελλειπτικό ολοκλήρωμα.
Κι όμως, ο Ramanujan κατάφερε να συμπυκνώσει αυτή την πολυπλοκότητα σε έναν μικρό αλγεβρικό τύπο που είναι εξαιρετικά ακριβής για ένα τεράστιο εύρος ελλείψεων.
Αν η έλλειψη γίνει κύκλος, τότε \(a=b=r\).
Στην περίπτωση αυτή:
και ο τύπος του Ramanujan δίνει:
Δηλαδή επιστρέφουμε ακριβώς στον γνωστό τύπο της περιφέρειας του κύκλου.
και από εκεί σε έναν από τους κομψότερους προσεγγιστικούς τύπους του Ramanujan.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου