Ένας κύκλος κυλά πάνω σε μια ευθεία. Παρακολουθούμε ένα μόνο σημείο της περιφέρειάς του. Το ίχνος που αφήνει είναι μια από τις πιο όμορφες καμπύλες των Μαθηματικών: η κυκλοειδής.
Αν ο κύκλος έχει ακτίνα \(r\), μία πλήρης καμάρα της κοινής κυκλοειδούς έχει πλάτος
\[ \boxed{2\pi r} \]και ύψος
\[ \boxed{2r}. \]Αλλάζοντας μόνο τη θέση του σημείου που παρακολουθούμε, αλλάζει και η μορφή της καμπύλης. Αν το σημείο βρίσκεται έξω από την περιφέρεια, εμφανίζονται βρόχοι· αν βρίσκεται μέσα, οι καμάρες γίνονται πιο ομαλές και πεπλατυσμένες.
Και αν ο κύκλος δεν κυλά πάνω σε ευθεία αλλά πάνω σε έναν άλλο κύκλο, ο ίδιος απλός μηχανισμός δημιουργεί νέες οικογένειες καμπυλών: επικυκλοειδείς και υποκυκλοειδείς.
Η σπείρα του Αρχιμήδη διατηρεί σταθερή την απόσταση ανάμεσα στις διαδοχικές περιελίξεις της. Η λογαριθμική σπείρα έχει τη χαρακτηριστική ιδιότητα ότι τέμνει κάθε ακτίνα υπό σταθερή γωνία, ενώ η υπερβολική σπείρα πλησιάζει όλο και περισσότερο μια ευθεία ασύμπτωτη.
Κάθε μία από αυτές τις καμπύλες είναι στην ουσία ένας κανόνας κίνησης ή μεταβολής —
ένας μαθηματικός περιορισμός που σχεδιάζεται μέχρι να γίνει ορατός.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου