Το $1988$, ο μαθηματικός T.I. Ramsamujh του Διεθνούς Πανεπιστημίου της Φλόριντα προσέφερε μια "απόδειξη" που ανατρέπει τη λογική μας:
"Η απόδειξη είναι φυσικά λανθασμένη, αλλά το σφάλμα είναι τόσο όμορφα κρυμμένο που το έργο του εντοπισμού του γίνεται μια ενδιαφέρουσα άσκηση."
Έστω $p(n)$ η πρόταση, "Εάν το μέγιστο των δύο θετικών ακεραίων είναι $(n)$, τότε οι ακέραιοι είναι ίσοι."
Επομένως, $p(n+1)$ ισχύει.
Αλλά πού είναι το λάθος;
Το σφάλμα στην απόδειξη:
Η λογική της απόδειξης καταρρέει όταν υποτίθεται ότι, αν το μέγιστο των δύο αριθμών είναι $n+1$, τότε το μέγιστο των $u−1$ και $v−1$ είναι $n$, και από αυτό το συμπέρασμα προκύπτει ότι $u=v$. Ωστόσο, αυτό παραβλέπει μια κρίσιμη περίπτωση.
Ας το δούμε πιο αναλυτικά:
Η επαγωγή υποθέτει ότι αν το μέγιστο των $u$ και $v$ είναι $n+1$, τότε αν αφαιρέσουμε $1$ από καθέναν, το μέγιστο των νέων αριθμών (δηλαδή $u−1$ και $v−1$) θα είναι $n$, και συνεπώς οι δύο αριθμοί $u−1$ και $v−1$ θα είναι ίσοι, άρα και $u=v$.
Το λάθος είναι ότι αυτή η λογική δεν ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις. Ειδικότερα, αν κάποιος από τους δύο αριθμούς $u$ ή $v$ είναι ακριβώς $n+1$ και ο άλλος είναι μικρότερος από $n+1$, τότε το μέγιστο των $u−1$ και $v−1$ δεν θα είναι απαραίτητα $n$, και η εξίσωση $u−1=v−1$ δεν θα ισχύει. Αυτό αγνοείται στην επαγωγή, οδηγώντας σε λανθασμένο συμπέρασμα.
Απλοποιημένη εξήγηση:
Η απόδειξη υποθέτει ότι, αν το μέγιστο των δύο αριθμών είναι $n+1$, τότε, όταν αφαιρέσουμε $1$ από καθέναν, το μέγιστο των νέων αριθμών (δηλαδή $u−1$ και $v−1$) θα είναι πάντα $n$. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, αν ο ένας αριθμός είναι $n+1$ και ο άλλος είναι μικρότερος από $n+1$, το μέγιστο των $u−1$ και $v−1$ μπορεί να είναι μικρότερο από $n$, και επομένως δεν ισχύει ότι $u=v$.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου